Covid ağır bakım çalışanı Burcu, 1 yıldır oğluna sarılamıyor

ANTALYA’da pandemi ağır bakımında misyon yapan hemşire Burcu Yüksel (32), hastalığı taşımaktan korktuğu oğlu Umut Ege’ye (8) 1 yıldır sarılamıyor. Son bir aydır oğluyla sırf cep telefonu üzerinden görüşebilen Yüksel, “Bir anne için çok büyük bir şey. Bir sene bir yaş demek. Bir yıldır çocuğumun hiçbir şeyiyle ilgilenemedim. Çocuğumun yanımda olmasını isterdim” dedi.
Geçen bir yıllık pandemi periyodunda sıhhat çalışanları virüse yakalanan şahısları sıhhatlerine kavuşturmak için çalışıyor. Bu çalışmalar sırasında birçok sıhhat çalışanı kendi hayatlarından ödün veriyor, ailelerinden uzakta kalıyor. Virüsü ailelerine taşımak istemeyen sağlıkçıların birçoğu hala konutlarına gidemiyor, özel günlerini eşi ve çocukları ile öbür yakınlarından uzakta geçiriyor.
Kepez Devlet Hastanesi Covid Ağır Bakım Servisi’nde vazife yapan ve eşinden farklı yaşayan hemşire Burcu Yüksel de bunlardan biri. Geçen sene çalıştığı ağır bakıma gelen birinci koronavirüs hastasından sonra kendisine ‘otel yahut yurtta kalabileceği’ söylendi. Bunun üzerine huzursuz olan Yüksel, oğlunu annesinin yanına bıraktı.
‘SENİNLE UYUMAYI ÇOK ÖZLEDİM’
Annesinin yanında kalan oğluyla sadece uzaktan görüşebilen hemşire Yüksel, mutasyonlu virüsün yayılmasıyla onunla son bir aydır hiç yüz yüze görüşmüyor. Sadece cep telefonu üzerinden manzaralı konuşarak hasret gideren anne ve oğlun mola sırasında yaptığı manzaralı görüşmede Umut Ege’nin ‘Ne vakit bitecek bu nöbetler. Seni öpemiyorum. Seninle uyumayı çok özledim’ kelamları duygusal anlar yaşanmasına neden oldu.
‘İLK HASTA GELDİĞİNDE MESKENİMİ AYIRDIM’
Daha evvel de birçok enfeksiyon çeşidi gördüklerini fakat bu kadar çaresiz kalmadıklarını söyleyen Burcu Yüksel, “Bu durumda hepimiz çok zorlandık. Birinci ağır bakım nöbetimi hatırlıyorum. Bana akşam meskene gidemeyeceğimi, otel yahut yurtta kalabileceğimi söylemişlerdi. O gün meskenimi ayırdım. Bir yıldır konutum farklı. Son bir aya kadar vakit zaman çocuğumu görüyordum. Ancak uzaktan görüyordum temas yok, dokunmak yok, sarılmak yok” dedi.
‘BİR ANNE İÇİN ÇOK GÜÇ BİR DURUM’
İzne ayrıldığında yahut nöbeti olmadığında test yaptırıp oğlunu uzaktan da olsa görmek için yanına gidebildiğini söyleyen Yüksel, “Onda da yeniden mesafeliydi. Bir anne için çok sıkıntı bir durum. Bir sene bir yaş demek. Çocuğumu okula giderken göremedim. Akademik olarak hiçbir şeyiyle ilgilenemedim. Annem ve babam olmasa işime devam dahi edemezdim. Çocuğuma bakacak birisi olmadıktan sonra çalışmamın hiçbir manası yok” diye konuştu.
‘SADECE UZAKTAN GÖREBİLDİM’
Bu durumun çok makus hissettirdiğini söyleyen Yüksel, “Nöbetten çıktıktan sonra meskene gidip üstümü değiştirip oğlumu uzaktan görmeye gidiyordum. El sallayarak ‘Ben geldim’ diyordum. Uzaktan temas etmeden konuştuk, görüştük. Son vakitler mutasyonlu virüslerde ortaya çıkınca ağır bakımda nöbetlerimiz temas müddetini daha da artırdı. Artık oğlumla büsbütün ayrılmaya karar verdim. Bir aydır hiç görmüyorum. Yalnızca manzaralı konuşabiliyorum. Bu durum çok berbat hissettiriyor” dedi.
‘ANNELER GÜNÜNDE YANIMDA OLSUN İSTERDİM’
Anneler gününde çocuğundan başka kalmanın güç olduğunu söyleyen Yüksel, “Buradayken hastalara bakıyoruz, doyuma ulaşıyoruz. Buradan bir hastamız tedavisini tamamlandıktan sonra çıkınca mesleksel manada doyuma ulaşıyorum fakat anne olarak çok eksik hissediyorum. Anneler gününde her anne üzere çocuğumun yanında olmayı isterdim. En azından annemle anneler gününü kutlayacak. İsterdim ki ben çocuğuma ulaşabileyim, çocuğumun yanımda olmasını isterdim” sözlerini kullandı.
‘DAHA NE KADAR ÇOCUĞUMU GÖREMEYECEĞİM BİLMİYORUM’
Bu sürecin daha ne kadar devam edeceğini bilmediğini belirten Yüksel, “Benim üzere tüm annelerin, tüm bayanların çalıştığı kurumlarda keşke kreş yahut gündüz bakım meskeni imkanı sağlansa. Çocuğumu gün içerisinde 10 dakika dahi görebilsem iş yerindeki motivasyonumu artıracaktır. Ben daha ne kadar çocuğumu görmeyeceğim bilmiyorum” dedi.
Hemşire Burcu Yüksel, Antalya’dan evvelki vazife yeri Şanlıurfa’da 2017 yılında ‘yılın hemşiresi’ seçilmişti.