İSTANBUL, – Disleksili çocukların çabasını çocuk gözünden aktaran, disleksinin semptomlarına değil, ruhsal boyutuna odaklanan ve bu öyküyü bir baba-oğul bağı üzerinden anlatan Cevat Yörür’ün “Hayat Ülkesi” kitabı Mart ayında okuyucularla buluştu.
Cevat Yörür, disleksili çocukların; okulda, konutta, arkadaşları ortasında yahut mahallede karşılaştıkları zorlukların bir vakit sonra onları nasıl yalnızlaştırıp hayata küstürdüğünü çocuk gözünden kaleme döküyor. Disleksi üzerine yazılmış teknik ayrıntı ve tabirlerle dolu kitapların tersine, bu tanıyı almış çocukların semptomlarını değil, yaralarını gün yüzüne çıkarmayı önceleyen Yörür, kimi vakit zorbalığa varan baskılara ve bunun sonuçlarına odaklanmayı amaçlıyor.
“ZORBALIĞA KARŞI BİR HİKÂYE”
Kitabının giriş kısmında, “Birazdan okuyacaklarınızın tek maksadını bilerek çıkıyorum yola. Olur ki zorbalığa meyil etmiş biri okursa öykümü, tahminen vazgeçer bu meyilinden” cümleleriyle okurlarını karşılayan Cevat Yörür, kalemine güç verenin kendi oğlu olduğunu ise şöyle söz ediyor:
“Oğlumun okulda yaşadığı meseleler nedeniyle gittiğimiz hastanede birinci kez duydum disleksiyi. Sonra fark ettim ki bilinçaltıma attığım birçok anıyı gün yüzüne çıkardı bu söz. Daha yakından tanımak için eğitim kurumlarında, toplumsal medya kanallarında ve kitaplarda, tıpkı geçmişimden birini arar üzere aradım onu. Taraflara nazaran, semptomlar ve semptomların hayata yansıyan sonuçlarıydı disleksi.”
“POTANSİYELLERİ AÇIĞA ÇIKARILAMIYOR”
Disleksiden bahsedilirken daha çok bir hastalık üzere ele alınıp semptomlara yoğunlaşıldığını söyleyen lakin asıl gereksinimin çocukların neler hissettiğini anlamak olduğuna inandığını belirten Yörür, “Eğer bir çocuk b harfiyle d harfini daima karıştırıyorsa, okurken ve yazarken zorlanıyor, sözlere olmadık ekler takarak ya da eklerini atarak okuyup yazıyorsa, ayakkabısını bağlamakta, düğmesini iliklemekte zahmet çekiyor, sağ ve solu karıştırıyorsa; bu çocukta disleksi var ve olağan çocuklar üzere eğitilemez deniyor. Dışarıdan bakıldığında ise fizikî ve mental meseleleri olmadığından, toplumun çok kolay bulduğu kimi hareketlerde zorlandıklarında akranlar, ebeveynler ve öğretmenler tarafından zorbalığa varan baskılar yaşayabiliyorlar. Meğer bu çocuklar farklı ve anlaşılmaya gereksinimleri var. Zekâlarında eza yok, hatta birçoğu üstün zekâlı ve ne yazık ki potansiyelleri açığa çıkarılamıyor. Ben de istedim ki disleksili bir çocuk ne üzere zorluklar yaşıyor, beşerler görsün. Onları anlayan birileriyle karşılaştıklarında nasıl da hayata tutunabildiklerini anlatmak istedim. Hikayeleştirilerek anlatılan her mevzuda olduğu üzere burada da insanların empati kurarak mevzuyu daha uygun anlayacağını umuyorum” biçiminde konuştu.
