KÜÇÜKÇEKMECE’de “Nöronal Seroid Lipofusinozis” ya da ‘beyincik erimesi’ olarak bilinen hastalığa yakalanan iki kızından birini kaybeden, 21 yıldan bu yana yatağa bağımlı hale gelen 25 yaşındaki öteki kızının başından ayrılamayan Kadriye Hacıoğlu, ‘Anneler Günü’ne buruk giriyor.
Kadriye Hacıoğlu, sağlıklı dünyaya getirdiği yaşıtları üzere gelişim gösteren, konuşup, yürümeye başlayan lakin 2 ve 4 yaşlarından itibaren giderek adım atamaz, giderek bedenleri fonksiyonsuz hale gelen iki kızı; Cemre Işık ile Melis’e ‘beyincik erimesi’ olarak da bilinen 14 ayrı tipi bulunan hastalığa yakalandı. Hastalığa yakalanan iki çocuktan Melis, bitkisel hayata girdikten sonra 6 yaşında yaşama veda etti. Anne Kadriye Hacıoğlu, tıpkı hastalığa yakalanan 21 yıldan bu yana yatağa büsbütün bağlı, reaksiyon vermeyen oksijen tüpü ve teneffüs aygıtına bağlı öbür kızı Cemre Nur’u da kaybetmemek için başından ayrılmak bilmedi. İsmini bilmediği hastalıkla ilgili gelişmeleri tıbbi gelişmeleri kendi uğraşı ile öğrendiği İngilizce ile takip etmeye çalışan, yurt dışı ve Türkiye’deki çocukları tıpkı hastalığa yakalanan ailelerle toplumsal medya aracılığı ile daima temas kuran Kadriye Hacıoğlu, 2 yaşında tıpkı hastalık teşhisi konulan, 21 yıldan bu yana annesi ile birlikte dönüşümlü ayrılamadıkları kızı Cemre Nur’un kısa mühlet evvel 25 yaşını bitirdiğini söyledi. Hastalık ile uğraş eden bir dernek kurduklarını, farkındalık oluşturmak için bileklik yaptığını anlatan Kadriye Hacıoğlu, KHA muhabirine hastalıkla çaba eden kızı Cemre Nur’un sonuna kadar yanında olacağını belirtti.
“ÇOCUKLARIMIZ BİZE ANNELİĞİ ÖĞRETTİ”
Kadriye Hacıoğlu, “Hastalığın birinci periyotlarında yatalak değildi. Yavaş yavaş yatalak olmaya başladı. Daima 24 saat onunla birlikteyim. Gece-gündüz her anını paylaşıyorum. Daima yanında olmak zorundayım zira teneffüs aygıtına bağlı. Daima takip etmek, çevirmek, altını almak, bakımını yapmak gerekiyor. Lakin biz bu türlü memnunuz. Kendimize bu türlü bir nizam kurduk. İster çocuğunuzu kaybedin ister hayatta olan çocuğunuzla gayret edin bu süreçte ailelerin annelerin birbirine dayanak olmaları çok kıymetli. Anneler Günü, anneleri onore etmek için düzenlenmiş bir gün. Ancak ben istiyorum ki çocuklarımız da onurlandırılsın. Aslında çocuklarımız bize anneliği öğretti. Biz onlardan çok şey öğrendik. Annelik zati o kadar doğal bir his ki kimse bunu size öğretemez, eğitemez, fakat bilhassa çocuklarımız hasta ve özel oldukları için bize çok şey öğretti. Bize acılarla nasıl başa çıkacağımızı, nasıl çaba edeceğimizi, kayıplarımızla nasıl başa çıkacağımızı, birbirimizle nasıl takviye olacağımızı öğrettiler. En değerlisi o kadar yaşadığımız acılara karşın tedavi olan yahut daha yeterli olan çocukların gülümsemesinden memnunluk duymamızı, memnun olmayı öğrettiler. Aslında onlara teşekkür borçluyuz.” dedi.
“BAYRAMLARI, ANNELER GÜNÜ’NÜ SEVMİYORUZ”
Anne Kadriye Hacıoğlu, Anneler Günü’yle ilgili de, “Kaybettiğimiz çocuklarımız yanımızda değil. Benim küçük kızım artık yanımda değil. Cemre Parıltı artık hiçbir şeye reaksiyon veremiyor. Bayramları, anneler günlerini sevmiyoruz. Zira bunu çocuklarımızla paylaşamıyoruz, kucaklaşamıyoruz. Ancak bunlara karşın o denli bir bağ oluşuyor ki sözlerle konuşamıyor olsanız bile o denli bir his ki sessiz irtibat kuruyorsunuz. Ben onun kalbini, o benim kalbimi hissettiklerimi görüyor. Yani illa karşılıklı oturup konuşmanız gerekmiyor. Anneler Günü’nden eskisi üzere nefret etmiyorum daha çok sevgi dolu yaklaşmayı öğrendim. Ayrıyeten öteki ailelerle birlikte birbirimize dayanak olmanın da tesiri var” halinde konuştu.
()
